Julia Mehner ^aut

Tak, choć rzadko tam jestem, szczególnie latem. Wtedy nieustannie ciągnie mnie w świat. Dla mnie podróżowanie to jak poznawanie nowych części siebie – inspiruje mnie, pobudza kreatywność i poszerza perspektywę.

Pewnie otwierasz też perspektywy w swoich studiach…

Zdecydowanie. Kończę właśnie magisterkę z architektury. Fascynuje mnie, jak wiele aspektów ma ta dziedzina: wyobrażanie sobie nowych przestrzeni, tworzenie atmosfer, kreatywna praca na różnych skalach. Dla mnie architektura to nie tylko sposób na oglądanie świata, ale także na jego kształtowanie.

Dla mnie narciarstwo łączy rzeczy, które wydają się sprzeczne: czujesz się, jakbyś unosiła się w powietrzu, a jednocześnie odczuwasz każdą siłę grawitacji. Gdy linia jest idealna lub skręt wychodzi perfekcyjnie, wchodzisz w flow, które jest całkowicie ciche. Mocne, ale spokojne.

A potem jest natura: góry, przestrzeń, ta wspaniała jakość, która sprawia, że czujesz się mała w najlepszy możliwy sposób. Tam czuję się wolna. W tym szybkim świecie, który gubi się w liczbach i porównaniach, znajduję swoją równowagę na zewnątrz. Góry przypominają mi, że jesteśmy tylko małą częścią czegoś znacznie większego. To daje mi spokój.

Dwa całkowicie różne krajobrazy. Prawdopodobnie najlepiej opisują też mnie. Północ, zwłaszcza Skandynawia, daje mi niesamowity spokój. Surowa pogoda, niekończąca się przestrzeń, potężna, ogromna natura. Tam czuję się bezpiecznie. Jest spokojnie, szeroko, szczerze. A do narciarstwa, oczywiście, marzenie.

Południe, szczególnie południowa Hiszpania i południowe Włochy, porusza mnie w zupełnie inny sposób. Ciepłe światło, morze jako bezgraniczna siła natury, pyszne jedzenie – i śródziemnomorska mentalność fascynuje mnie. Liczy się przyjaźń, rodzina, wspólne bycie razem. Ludzie mniej definiują siebie przez posiadanie i wydają się szczęśliwsi. Ta lekkość mnie inspiruje. Myślę, że potrzebuję obu: spokoju Północy i ciepła Południa.