De mystieke magie van de Faeröer

Schotland ligt 400 kilometer verderop in vogelvlucht, IJsland 470 km naar het noorden en Noorwegen 630 km naar het oosten. Vanuit Denemarken – het koninkrijk waartoe ze als autonoom gebied behoren – liggen de Faeröer op 1.000 km afstand. Met de ferry is dat echter een flink stuk meer. Drie kalenderdagen verstrijken voordat de 18 vulkanische eilanden zich bij zonsopgang uit de zee losmaken.

Oktober brengt de meeste neerslag – in een archipel die statistisch gezien slechts 30 zonnige dagen per jaar kent. De temperaturen komen zelden boven de tien graden uit. Waarom dan juist in deze tijd naar deze afgelegen uithoek van de Noord-Atlantische Oceaan? Om je echt levend te voelen! Long-Hong Huang voelt zich aangetrokken tot ruige, ongetemde plekken.

De regen doet de watervallen aanzwellen. Steil, krachtig en imposant storten ze langs de berghellingen naar beneden, met een geraas dat kan wedijveren met de beukende zee.

Fossá op Streymoy is de grootste meerlagige waterval van de eilanden. We klommen via een pad naar het bovenste niveau tot we recht voor deze immense watermuur stonden. Het geraas is zo luid en intens dat de grond trilt, terwijl de fijne nevel je binnen enkele minuten doorweekt. Je voelt die enorme kracht en hoe klein je op dat moment bent.

In oktober zijn er nauwelijks toeristen op de Faeröer. Diepbruine tinten vloeien samen met het heldere groen van het grasland. De schapen worden van de weiden gehaald.

Je komt weinig mensen tegen. Voor mij geeft dat een fundamenteel gevoel van vrijheid. Binnen vijf minuten ben je de piepkleine hoofdstad uit en sta je midden in de bergen. Geen bomen, een wilde leegte, de open zee. Dichter bij de natuur kom je bijna niet.

Alsof ze in het landschap zijn geschilderd, verschijnen de traditionele houten huizen met hun grasdaken. Een decor rechtstreeks uit een fantasyfilm. Een mystieke magie doordringt de Faeröer en omhult je net zo constant als de wolken.

Maar de Faeröer zijn ook “het land van misschien” – het weer is simpelweg onvoorspelbaar. Daarom loont het om er zelfs in stormachtige regen op uit te trekken. De kans is groot dat het opklaart, al is het maar even. In onze laatste dagen weken de wolken daadwerkelijk uiteen en vanaf de kliffen van Trælanípa op Vagar hadden we een surrealistisch uitzicht over zee naar een meer – en kilometerslang langs de kliffen richting het noordoosten. Daar beleefden we een van de meest ongelooflijke zonsondergangen, gevolgd door noorderlicht. Alsof deze mystieke wereld ons een afscheidscadeau had bewaard…