Carola Favoino - SUNLIGHT Adventure Crew

Carola Favoino była jednym z najbardziej obiecujących talentów w downhill mountain bike we Włoszech. Jednak w wieku 22 lat porzuciła karierę wyścigową, aby odkrywać świat roweru z różnych perspektyw. Jest utalentowana, jest zabawna, jest refleksyjna, jest ciekawa i jest najmłodszą członkinią naszej SUNLIGHT Adventure Crew.

Caro, jak zaczęłaś przygodę z kolarstwem górskim?

Dorastałam w Mediolanie – dość płaskim mieście. Próbowałam różnych sportów, takich jak szermierka, jazda konna czy narciarstwo. Ale mój ojciec pracował w branży rowerowej: zarządzał zespołem Gravitalia Squadra UCI MTB i organizował włoską serię DH. Pojechałam zobaczyć kilka wyścigów, ale miałam już 12 lat, kiedy pierwszy raz spróbowałam jazdy w Châtel. Właściwie od razu zaczęłam od downhill. Pamiętam, że byłam zaskoczona, bo nie spodziewałam się, że będzie to tak wymagające fizycznie. Zrobiłam jeden zjazd i byłam wyczerpana.

I potem stałaś się dużym talentem DH…

To była przez kilka lat relacja typu on-off, zanim stało się to poważniejsze. Moi rodzice nigdy mnie nie zmuszali, ale bardzo mnie wspierali: zespół Mami i Papi… A kiedy miałam 17 lat, mój ojciec przeniósł firmę – i nas jako rodzinę – do Finale Ligure. To zdecydowanie podniosło mój poziom, ponieważ to idealne miejsce do treningu przez cały rok. Ale tym, co naprawdę wciągnęło mnie w jazdę, była społeczność. Poznałam ludzi, zrobiłam przyjaciół i wszyscy mnie motywowali. To jedna wielka rodzina.

Poza ludźmi – co najbardziej przyciągnęło cię w rowerze?

To się bardzo zmieniło na przestrzeni lat. Na początku po prostu świetnie się bawiłam i kochałam adrenalinę. To dobre uczucie wychodzić ze strefy komfortu – szczególnie po fakcie. I jesteś w środku natury, odkrywając miejsca. Ale kiedy weszłam do międzynarodowych zawodów, to się zmieniło. „Fun” był w dużej mierze zależny od wyników. I to frustrujące, gdy wyniki nie odpowiadają oczekiwaniom. Trenowałam, bo musiałam trenować. Potem doznałam kontuzji i widziałam, jak inni się rozwijają, podczas gdy ja musiałam zaczynać od zera.

Brzmi jak duża presja psychiczna.

Tak, dlatego zrobiłam przerwę od roweru w wieku 22 lat. To było naprawdę trudne. Próbowałam żyć normalnym życiem, ale to było dziwne. Wróciłam, tylko żeby odkryć, że moje miejsce nie jest w świecie wyścigów. Czasami człowiek pcha się w rzeczy, które nie są dla niego. Bardzo wierzę w energię pozytywną i negatywną. Dostawałam sygnały, że powinnam zrobić coś innego. Dziś czerpię z tego znacznie więcej radości i bardzo się rozwinęłam przez lata.

I stałaś się inspiracją, szczególnie dla kobiet.

Zawsze dorastałam, patrząc na mężczyzn jako wzorce. Ale teraz jest więcej kobiecych przykładów i to bardzo ważne dla nas, kobiet. Myślę, że podejście jest inne. Wiele kobiet ma bardziej emocjonalne podejście, widzę to też w nauczaniu. To działa lepiej, gdy kobiety uczą kobiety. Chłopaki często chcą pokazać triki, jechać szybko – i przyspieszyć cały proces. Ja prowadzę dużo w Finale i kobiety zwykle mają większą kontrolę i lepszą technikę. Muszę jednak powiedzieć, że w społeczności rowerowej mężczyźni coraz bardziej szanują i wspierają kobiety. Stopniowo marki i zawody dostrzegają potencjał, np. Red Bull Rampage, DH World Cup czy Natural Selection Tour.

Dużo podróżujesz. Jak inne miejsca cię inspirują?

Podróże uczą bardzo dużo. Dają mi możliwość rozwoju poprzez spotkania z ludźmi o różnych mentalnościach i podejściach. Ale to nie dotyczy tylko roweru. Zawsze byłam bardzo ciekawa świata. Spotkania z ludźmi z różnych środowisk daje mi dużo bodźców. Kocham Finale, to moje spokojne miejsce, gdzie jest moja rodzina. Ale jestem bardzo aktywna i chcę się rozwijać fizycznie i mentalnie. Europa jest bardzo bogata w historię i kultury. Nie powinniśmy brać tego za pewnik, tylko odkrywać i doświadczać.

Co lubisz w podróżach Camper Vanem?

Możliwość życia zgodnie z zasadą „dom jest tam, gdzie jestem”. Budzenie się z pięknym widokiem daje ogromne poczucie wolności – a potem mogę po prostu robić swoje. Lubię też to, że jest się w 100% w chwili, ale jednocześnie można być towarzyskim. Gdy biwakujesz z innymi, relacje stają się jeszcze głębsze. Ale często potrzebuję czasu, żeby przetworzyć dzień i pobyć sama po jeździe. Dlatego mam na to swoją przestrzeń.